BREAKING NEWS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υγεία Παροχές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υγεία Παροχές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΟΠΥΥ: Τι ισχύει για τις επαναλαμβανόμενες συνταγές

ΕΟΠΥΥ: Τι ισχύει για τις επαναλαμβανόμενες συνταγές

Δικαίωμα να εκτελούν τρίμηνες έως και εξάμηνες επαναλαμβανόμενες συνταγές έχουν οι συμβεβλημένοι με τον ΕΟΠΥΥ γιατροί


Οι συνταγές θα εκτελούνται ανά φύλλο και ανά μήνα, σύμφωνα με όσα προβλέπει η νομοθεσία.
Τα παραπάνω διευκρινίζει ο αντιπρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, με επιστολή που απέστειλε την περασμένη εβδομάδα στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο (ΠΙΣ).
Σύμφωνα με τον κ. Γεωργακόπουλο, έχει επανενεργοποιηθεί η δίμηνη συνταγή για τους ασφαλισμένους του Οργανισμού, η οποία εκδίδεται σε ένα φύλλο, με σχετική ένδειξη και επιτρεπόμενη ποσότητα έως δέκα τεμάχια.
Με βάση το Προεδρικό Διάταγμα 121/2008, οι γιατροί μπορούν να χορηγούν «επαναλαμβανόμενη συνταγή» τρίμηνης διάρκειας μόνο για παθήσεις της ειδικότητάς τους στους ασφαλισμένους που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και ακολουθούν σταθερή θεραπευτική αγωγή.
Για την εν λόγω συνταγή χρησιμοποιούνται τρία συνεχή φύλλα του συνταγολογίου. Το κάθε φύλλο της επαναλαμβανόμενης συνταγής αριθμείται από τον γιατρό, ο οποίος και αναγράφει στο κάθε ένα από αυτά τις λέξεις «επαναλαμβανόμενη συνταγή».

Το κάθε φύλλο εκτελείται χωριστά ανά μήνα από το φαρμακοποιό. Το δεύτερο ή τρίτο φύλλο της επαναλαμβανόμενης συνταγής μπορεί να προσκομίζεται στο φαρμακείο για εκτέλεση και μέχρι πέντε ημέρες νωρίτερα ή αργότερα από την αναγραφόμενη στο κάθε φύλλο ημερομηνία.
Οι γιατροί έχουν τη δυνατότητα να χορηγούν συνταγή με αγωγή διάρκειας έως και δύο μηνών για παθήσεις της ειδικότητάς τους στους ασφαλισμένους που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις μόνο όταν ακολουθούν σταθερή θεραπευτική αγωγή.
Για την εν λόγω συνταγή χρησιμοποιείται ένα φύλλο του συνταγολογίου, στο οποίο αναγράφεται η ποσότητα φαρμάκων που καλύπτει, σύμφωνα με τη δοσολογία, τη θεραπευτική αγωγή των αντίστοιχων ημερών.
(onmed)



Ο πόνος στα δόντια είναι ένδειξη ασθενειών - Δείτε ποιες

Ο πόνος στα δόντια είναι ένδειξη ασθενειών - Δείτε ποιες

Οι επαγγελματίες ρεφλεξολόγοι
ακολουθούν τα μονοπάτια των μεσημβρινών των δοντιών για να βελτιώσουν τις θεραπευτικές πρακτικές τους. Έτσι, και ο καθένας μας, μπορεί να χρησιμοποιήσει τα δόντια για να διαγνώσει μια πάθηση ή ακόμα και να θεραπεύσει τα μέρη του σώματος με το οποία είναι συνδεδεμένα.
Για παράδειγμα, οι κεντρικοί και πλευρικοί κοπτήρες της κάτω σιαγόνας είναι στον μεσημβρινό που συνδέεται με τα επινεφρίδια. Έτσι λοιπόν, όταν νοιώθουμε ευαισθησία ή πόνο σε αυτά τα μπροστινά δόντια μπορεί να είναι ένδειξη μιας ανωμαλίας στην λειτουργία των επινεφριδίων.
Οι μεσημβρινοί και τα δόντια
Το κάθε δόντι αντιστοιχεί σε συγκεκριμένα όργανα και συστήματα οργάνων. Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα χάρτη με περισσότερες λεπτομέρειες.
Ο πόνος σε κάποιο δόντι μπορεί να είναι αποτελεί σύμπτωμα ενός προβλήματος σε ένα άλλο μέρος του σώματος. Για παράδειγμα ο ριζικός σωλήνας του δεύτερου προγόμφιου (δόντι 4) μπορεί να επηρεάσει τους ιστούς του μαστού ή του πνεύμονα.
Μερικές φορές συμβαίνει να βιώνουμε πόνο σε ένα δόντι που είχε γίνει εξαγωγή στο παρελθόν, ένα φαινόμενο γνωστό ως «πονόδοντος φάντασμα». Αυτή η εμπειρία μπορεί να κάνει πιο κατανοητή της σχέση μεταξύ των δοντιών και των άλλων μερών του σώματος κατά μήκος των μεσημβρινών: ένα δόντι που δεν βρίσκεται πια στη θέση του δεν μπορεί πλέον να προκαλέσει πόνο. Ωστόσο, το όργανο με το οποίο ήταν συνδεδεμένο, μπορεί να είναι η πηγή αυτού του πόνου.
Τι λένε οι μελέτες
Πολλοί επαγγελματίες της υγείας πιστεύουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της στοματικής υγείας και της ευεξίας του σώματος στο σύνολό του.
Μια μελέτη του 2009 που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Dental Aegis με τίτλο: η νέα κατεύθυνση στην οδοντιατρική, τα δόντια ως αισθητήρια όργανα. Διάφοροι μηχανοϋποδοχείς στα δόντια ελέγχουν μια σειρά από δραστηριότητες του νευρικού συστήματος, όταν τρώμε. Ελέγχουν πόσο δύσκολα ή εύκολα και πόσο γρήγορα μπορούμε να μασάμε και δίνουν αυτές τις πληροφορίες πίσω στον εγκέφαλο. Ο πολφός των δοντιών περιέχει τέτοιες ίνες μηχανοϋποδοχέων.

«Οι μηχανοϋποδοχείς είναι η ασυνείδητα αισθητήρια ή συνειδητά αισθητήρια της αφής και της μηχανικής μετατόπισης που προκαλείται σε αυτά από εξωτερικά μη σωματικά ερεθίσματα. Είναι αισθητήρια στις απολήξεις των οργάνων και αποκρίνονται σε μηχανικά ερεθίσματα όπως στην εφέλκυση, την πίεση και την δόνηση» (1).
Ως εκ τούτου, τα δόντια δεν είναι αδρανή σώματα, αλλά αρκετά σημαντικά για τη νευρωνική επικοινωνία και παρέχουν μοναδικές αισθητηριακές πληροφορίες που υποκινούν άλλες βιολογικές λειτουργίες
Φινλανδοί ερευνητές απομόνωσαν τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη των δοντιών και
ιαπίστωσαν ότι αυτά τα ίδια γονίδια είναι υπεύθυνα και για την ανάπτυξη άλλων οργάνων.
Στο πλαίσιο της κυτταρικής ανάπτυξης και διαφοροποίησης, τα γονίδια που εμπλέκονται στην ανάπτυξη των οργάνων είναι δείκτες για την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου αργότερα. Μάλιστα, η ανώμαλη ανάπτυξη των δοντιών σχετίζεται με την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου (2). Οι ερευνητές έχουν εντοπίσει πως υπάρχει σχέση μεταξύ της ανάπτυξης βακτηρίων στον οδοντικό πολφό των δοντιών και στον σχηματισμό καρκίνου του μαστού. Ομοίως, χρόνιες οδοντικές λοιμώξεις συμβάλλουν στην εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, εγκεφαλικών επεισοδίων και στη στυτική δυσλειτουργία (3).
Σύμφωνα με τη σχέση μεταξύ της υγείας των δοντιών και υγείας σε άλλα μέρη του σώματός, παρακάτω θα βρείτε μερικές ασθένειες που έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένα δόντια (4). Φυσικά, ένας πονόδοντος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει πρόβλημα σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος, ωστόσο καλό θα είναι να το γνωρίζουμε αν η δυσφορία που νοιώθουμε συνεχίζεται.

Εδώ παραθέτουμε κάποιους από τους μεσημβρινούς που συνδέονται με τα δόντια:

Οι κοπτήρες και οι κυνόδοντες βρίσκονται σε μεσημβρινούς που συνδέονται με τα νεφρά, το ήπαρ και της χοληδόχο κύστη.
Οι μεσημβρινοί των προγομφίων και των γομφίων συνδέονται με το παχύ έντερο και το στομάχι.
Οι παραπάνω μεσημβρινοί συνδέουν διάφορα όργανα, αδένες, μύες και τις αρθρώσεις με τα δόντια:

Πόνος στους άνω και κάτω κοπτήρες μπορεί να είναι ένδειξη λοίμωξης στα νεφρά, την ουροδόχο κύστη ή στο αυτί. Μπορούν επίσης να επισημαίνουν προβλήματα στο λεμφικό σύστημα ή στα όργανα αναπαραγωγής.
Πόνος στους τραπεζίτες μπορεί να είναι ένδειξη αναιμίας, έλκους στομάχου εντερικού προβλήματος, χρόνιας γαστρίτιδας (φλεγμονή του βλεννογόνου του στομάχου), αιμορροΐδων, λοίμωξης στην ουροδόχο κύστη, πρόβλημα στο μαστό, ρευματισμών ή χρόνιας φλεγμονής του παγκρέατος.

Οι φρονιμίτες συνδέονται με το κεντρικό νευρικό σύστημα, την καρδιά, το συκώτι, και το έντερο. Μπορούν να προειδοποιήσουν γα υψηλή αρτηριακή πίεση, έκζεμα, πονοκέφαλο, ηπατική νόσο, πόνος στα άκρα ή καρδιαγγειακές παθήσεις.

Ειδικές Ασθένειες
Μπορούμε να εξιδεικεύσουμε περαιτέρω προβλήματα που συνδέονται με συγκεκριμένα δόντια:
Πόνος στο πρώτο κοπτήρα μπορεί να είναι σημάδι του προστάτη ή λοίμωξης στις αμυγδαλές.
Ο χρόνιος πόνος στους κυνόδοντες μπορεί να είναι σημάδι φλεγμονής του ήπατος ή της χοληδόχου κύστης (ηπατίτιδα ή χολοκυστίτιδα).
Πόνος στους προγομφίους μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας αλλεργικής αντίδρασης, ανισσοροπιάς στην εντερική χλωρίδα (δυσβακτηρίωση), πνευμονίας ή κολίτιδας.
Οι κυνόδοντες της κάτω σιαγόνας αντιστοιχούν στο κυκλοφορικό σύστημα και ο πόνος σ’ αυτούς μπορεί να είναι σημάδι αθηροσκλήρωσης ή δυσλειτουργίας των πνευμόνων.
Πόνος στους κάτω κοπτήρες μπορεί να υποδεικνύει κιρσούς στα πόδια, πολύποδα στο παχύ έντερο ή κάποια ασθένεια του αναπνευστικού συστήματος (βρογχίτιδα, πνευμονία, και άσθμα).
Ολιστική Οδοντιατρική
Η αυξανόμενη τάση για ολιστικές θεραπείες αφορά και την οδοντιατρική και έτσι αρχίζουμε να εξετάζουμε τα δόντια στο ευρύτερο πλαίσιο της υγείας του σώματος.
Η «Βιολογική Οδοντιατρική» είναι ένας όρος που επινοήθηκε από τη Διεθνή Ακαδημία της Στοματικής Ιατρικής και Τοξικολογίας.
Σύμφωνα με αυτή: «Επιζητείται πάντα ο ασφαλέστερος και λιγότερο τοξικός τρόπος για να επιτευχθεί η η θεραπεία και οι στόχοι της σύγχρονης οδοντιατρικής, για να γίνει αυτό θα πρέπει να επιβαρύνεται όσο λιγότερο δυνατόν γίνεται η βιολογία του ασθενούς. Η ενοποίηση και συσχέτιση της κατάστασης της υγείας των δοντιών με την εμφάνιση των παθήσεων είναι το σήμα κατατεθέν της βιολογικής οδοντιατρικής» (5). Η ολιστική προσέγγιση της οδοντιατρικής περιλαμβάνει την εξέταση του στόματος και των δοντιών ως μέρος του υπόλοιπου σώματος χωρίς να θεωρούνται ανεξάρτητα.
*Οι πληροφορίες που περιέχονται στο http://share24.gr δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας.



Ο ΕΟΦ ανακαλεί καραμέλες λαιμού Lysopaine

Ο ΕΟΦ ανακαλεί καραμέλες λαιμού Lysopaine

Την ανάκληση της παρτίδας 152040

του φαρμακευτικού προϊόντος «Lysopaine, Subl.tab» αποφάσισε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων χθες, Τετάρτη.
Στην ανάκληση της παρτίδας 152040 του φαρμακευτικού προϊόντος «Lysopaine, Subl.tab», προχώρησε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ), καθώς τα αποτελέσματα των εν εξελίξει μελετών σταθερότητας, που αφορούν την περιεχόμενη παπαΐνη, βρέθηκαν εκτός προδιαγραφών.

Σύμφωνα με τον ΕΟΦ, η εταιρεία Boehringer Ingelheim Ελλάς ΑΕ οφείλει να επικοινωνήσει άμεσα με τους αποδέκτες της συγκεκριμένης παρτίδας και να την αποσύρει από την αγορά μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα.



Το πρόχειρο φαγητό γερνάει το μυαλό

Το πρόχειρο φαγητό γερνάει το μυαλό

Με γήρανση του εγκεφάλου πριν από την ώρα του και περιορισμένες νοητικές ικανότητες

κινδυνεύουν στην ενήλικη ζωή τους οι νέοι που καπνίζουν ή τρώνε συχνά πρόχειρο φαγητό, σύμφωνα με νεότερη μελέτη.
Η έρευνα διεξήχθη στη Φινλανδία από το Πανεπιστήμιο Turku σε 3.596 άτομα και είχε ως στόχο να διερευνήσει το αν η έκθεση του ανθρώπου σε παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως το κάπνισμα και η κατανάλωση πρόχειρου φαγητού (φαστ-φουντ), κατά τα πρώιμα στάδια της ζωής του, μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία του αργότερα στη ενήλικη ζωή του.
Οι επιστήμονες για τις ανάγκες της έρευνας παρακολούθησαν τους συμμετέχοντες στην έρευνα για ένα διάστημα 31 χρόνων (1980-2011), καταγράφοντας τις συνήθειές τους (διατροφικές και άλλες) και τα ιατρικά τους δεδομένα κατά την παιδική, εφηβική και ενήλικη ζωή τους. 
Αυτό που ανακάλυψαν είναι ότι ανεξάρτητα από το πόσο υγιής είναι κανείς στην ενήλικη ζωή του, μια κακή διατροφή στην εφηβεία μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον εγκέφαλο.
H επικεφαλής της έρευνας δρ. Suvi Rovio δήλωσε σχετικά: «Τα ευρήματά μας αναδεικνύουν την ανάγκη για την ανάπτυξη, από την εφηβική κιόλας ηλικία, στρατηγικών παρακολούθησης και αντιμετώπισης των καρδιαγγειακών κινδύνων».   
Εξετάζοντας πιο διεξοδικά τα δεδομένα η δρ. Rovio ανακάλυψε ότι οι έφηβοι με υψηλή πίεση είχαν εγκέφαλο κατά 8,4 χρόνια πιο γερασμένο και καταπονημένο σε σχέση με τους εφήβους που είχαν φυσιολογική αρτηριακή πίεση.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ακόμη ότι τα υψηλά επίπεδα χοληστερίνης προσέθεταν κατά μέσο όρο 6,6 χρόνια στην ηλικία του εγκεφάλου και ότι οι καπνιστές ήταν κατά 3,4 χρόνια πιο γερασμένοι όσον αφορά τις νοητικές τους ικανότητες σε σχέση με τους μη καπνιστές.
Τα ευρήματα έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτά μιας όλο και διογκούμενης έρευνας σχετικά με το πώς η υγεία της καρδιάς μπορεί να επηρεάσει τις γνωστικές λειτουργίες.  
Πλήθος ερευνών έχουν δείξει μια συσχέτιση μεταξύ της παχυσαρκίας και της κακής εγκεφαλικής λειτουργίας.
Πρόσφατη μελέτη μάλιστα διαπίστωσε ότι η παχυσαρκία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης άνοιας. Η εν λόγω μελέτη έδειξε ακόμη ότι οι άνθρωποι που ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και έπασχαν από διαβήτη τύπου 2 είχαν πιο σοβαρές ανωμαλίες στη δομή του εγκεφάλου τους συγκριτικά με όσους διατηρούσαν ένα φυσιολογικό βάρος. Τέτοιες ανωμαλίες στον εγκέφαλο είναι πιο πιθανό να οδηγήσουν σε ασθένειες όπως η άνοια και το Αλτσχάιμερ. 
Με τέτοιες επιβλαβείς μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη γήρανση του εγκεφάλου, που απορρέουν από την κακή διατροφή  και το υπερβάλλον βάρος, ειδικά σε νεαρή ηλικία, είναι σημαντικό η επιστήμη να εστιάσει περισσότερο την προσοχή της στη διατροφή των παιδιών κατά τα χρόνια της ανάπτυξής τους.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι τροφές που προσφέρονται στα παιδιά είναι συνήθως πλούσιες σε θερμίδες και υψηλής περιεκτικότητας σε κορεσμένα λιπαρά και νάτριο παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται τελευταία ώστε τα εστιατόρια γρήγορου φαγητού (φαστφουντάδικα) να προσφέρουν λιγότερο θερμιδογόνα και πιο υγιεινά γεύματα.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of the American College of Cardiology».
(vita)


Παγκόσμια Ημέρα Υπέρτασης η 17η Μαΐου

Παγκόσμια Ημέρα Υπέρτασης η 17η Μαΐου


Κάθε χρόνο, η 17η Μαΐου είναι αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Υπέρτασης (World Hypertension Day - WHD).

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Συνδέσμου Υπέρτασης (World Hypertension League - WHL), που είναι μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Υπέρτασης (International Society of Hypertension - ISH).
 
Η Παγκόσμια Ημέρα Υπέρτασης εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 2005 και έχει γίνει ένα ετήσιο γεγονός από τότε. Ο σκοπός της είναι να προωθήσει την ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με την υπέρταση και να ενθαρρύνει τους πολίτες όλων των χωρών να προλαμβάνουν και να ελέγχουν αυτόν τον “σιωπηλό δολοφόνο”, που δυστυχώς έχει εξελιχθεί σε σύγχρονη επιδημία.
Το φετινό θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Υπέρτασης είναι “Μάθετε τους αριθμούς σας”με στόχο την αύξηση της ευαισθητοποίησης για την παρακολούθηση της υψηλής πίεση του αίματος σε όλους τους πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο.
Σύγχρονη "επιδημία" - "Σιωπηλός δολοφόνος"
Έρευνα που ήρθε στο φως πριν από λίγους μήνες δείχνει ότι τα τελευταία 35 χρόνια η συστολική πίεση εμφανίζει σαφή ανοδική τάση διεθνώς. Το 2015 εκτιμάται ότι 3,5 δισεκατομμύρια ενήλικες -περίπου ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός- είχαν αυξημένη συστολική αρτηριακή πίεση τουλάχιστον 110 έως 115 mm Hg (δηλαδή 11 έως 11,5), ενώ 874 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν κανονική υπέρταση, καθώς η συστολική πίεση τους ήταν 140 mm Hg (14) ή μεγαλύτερη.
Η αρτηριακή συστολική πίεση που είναι 140 mm Hg και πάνω, έχει συσχετισθεί με διάφορα καρδιαγγειακά προβλήματα, προβλήματα νεφρών και άλλα. Η επιδημία παχυσαρκίας επιτείνει το πρόβλημα της υπέρτασης. Τυπικά, υπέρταση θεωρείται όταν η συστολική πίεση είναι πάνω από 140 mm Hg. Όμως, σύμφωνα με τους ερευνητές, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως ο κίνδυνος αυξημένης πίεσης αρχίζει από τα 115 mm Hg (προ-υπέρταση). Οι ειδικοί συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει ένα συμβατικό όριο μέχρι το οποίο η πίεση είναι φυσιολογική και αμέσως μετά αρχίζει η υπέρταση, αλλά μάλλον υπάρχει μια βαθμιαία αύξηση του κινδύνου που αρχίζει πολύ κάτω από τα 140 mm Hg.
Πίεση αίματος: Ποιες είναι οι φυσιολογικές τιμές - Τι να κάνετε σε κάθε περίπτωση
Οι ακόλουθες πληροφορίες για τις τιμές στην πίεση αίματος μπορεί να σας βοηθήσουν να καταλάβετε αν η αρτηριακή σας πίεση είναι σε υγιές επίπεδο ή εάν θα πρέπει να λάβετε κάποια μέτρα για να βελτιώσετε τον καρδιακό σας ρυθμό.
Οι τιμές για την αρτηριακή πίεση αίματος εμπίπτουν σε τέσσερις γενικές κατηγορίες και κυμαίνονται από φυσιολογική έως το στάδιο της υπέρτασης. Το επίπεδο της πίεσης του αίματός σας καθορίζει το είδος της θεραπείας που ενδεχομένως να χρειαστείτε. Για να πάρετε μια ακριβή μέτρηση της πίεσης του αίματος, ο γιατρός σας θα πρέπει να την αξιολογήσει με βάση τον μέσο όρο δύο ή περισσοτέρων μετρήσεων της αρτηριακής πίεσης σε τρεις ή περισσότερες επισκέψεις στο ιατρείο.
Αυτό που θα δείτε παρακάτω είναι οι τιμές που αντιστοιχούν στις τέσσερις κατηγορίες για την πίεση αίματος και τι σημαίνουν για εσάς. Αν οι μετρήσεις σας εμπίπτουν σε δύο διαφορετικές κατηγορίες, τότε ως σωστή πρέπει να εκληφθεί η τιμή που εμπίπτει στην υψηλότερη κατηγορία. Για παράδειγμα, εάν η τιμή της πίεσή σας είναι 125/95 mm Hg, έχετε υπέρταση στο στάδιο-1.
Η “μεγάλη” πίεση αίματος είναι η συστολική και η “μικρή” πίεση είναι η διαστολική. Μετρώντας τες σε χιλιοστά της στήλης υδραργύρου (mm Hg), οι τιμές αυτές αναγράφονται συνήθως ως “Μεγάλη/Μικρή”. Για παράδειγμα το “125/95” σημαίνει ότι η συστολική πίεση είναι 125 mm Hg (χιλιοστά στήλης υδραργύρου) και η διαστολή πίεση είναι 95 mm Hg.
Δείτε τις 4 βασικές κατηγορίες μέτρησης της πίεσης του αίματος:
Συστολική: κάτω από 120 και Διαστολική: κάτω από 80
Έχετε κανονική πίεση αίματος. Συνεχίστε να έχετε έναν υγιεινό τρόπο ζωής και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα.
Συστολική: μεταξύ 120-139 και Διαστολική: μεταξύ 80-89
Ανήκετε στην κατηγορία που οι γιατροί ονομάζουν “προϋπέρταση”. Δεν έχετε κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Οι τιμές αυτές θεωρούνται φυσιολογικές, αλλά είναι σώφρον να συνεχίσετε την υγιεινή διατροφή.
Συστολική: μεταξύ 140-159 και Διαστολική: μεταξύ 90-99
Ανήκετε στην κατηγορία της υπέρτασης στο στάδιο-1. Διατήρηση ή υιοθετήστε έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Εάν δεν δείτε την πίεσή σας να πέφτει λίγο μετά από περίπου έναν μήνα, επικοινωνήστε με το γιατρό σας, επειδή μπορεί να χρειάζεστε κάποια ήπια φαρμακευτική αγωγή για την υπέρταση.
Συστολική: 160 και πάνω και Διαστολική: 100 και πάνω
Έχετε υπέρταση στο στάδιο-2, δηλαδή έχετε σαφώς πρόβλημα υψηλής αρτηριακής πίεσης. Πρέπει να υιοθετήσετε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής και να επικοινωνήσετε σίγουρα με τον γιατρό σας για περαιτέρω εξετάσεις, αν εκείνος το κρίνει απαραίτητο.
Σημειώσεις
Αυτές οι τιμές μπορεί να είναι πιο μικρές για παιδιά και εφήβους.
Αυτές οι συστάσεις προϋποθέτουν ότι η υψηλή αρτηριακή πίεση είναι η μοναδική ασθένεια ή πάθηση που έχετε. Αν έχετε καρδιακή νόσο, διαβήτη, χρόνια νεφρική νόσο ή άλλες παθήσεις, μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπίσετε την υπέρταση πιο “σφαιρικά” και πιο “επιθετικά”.
Γενικά
Αν είστε υγιείς ενήλικες ηλικίας κάτω των 60 ετών, ή αν πάσχετε από χρόνια νεφρική νόσο, διαβήτη ή στεφανιαία νόσο, στόχος της θεραπείας σας είναι να φτάσετε σε τιμές στο επίπεδο 140/90 mm Hg.
Αν είστε ένας υγιής άνθρωπος ηλικίας 60 ετών ή μεγαλύτερης ηλικίας ενήλικας, τότε στόχος της θεραπείας σας είναι να φτάσετε στο επίπεδο 150/90 mm Hg.
Αν η αρτηριακή σας πίεση είναι φυσιολογική, η διατήρηση ή η υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής μπορεί να αποτρέψει ή να καθυστερήσει την έναρξη της υπέρτασης ή άλλων προβλημάτων υγείας.
Αν η αρτηριακή σας πίεση δεν είναι φυσιολογική, ένας υγιής τρόπος ζωής -πολλές φορές σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή- μπορεί να σας βοηθήσει την θέσετε υπό έλεγχο και να μειώσετε τον κίνδυνο άλλων επιπλοκών υγείας.

Πώς θα μετρήσετε τους καρδιακούς σας παλμούς
Αρτηρίες περνούν ακριβώς από το δέρμα στο σημείο των καρπών και του λαιμού, κάνοντας την ψηλάφηση σε αυτά τα σημεία ευκολότερη.
Μπορείτε να μετρήσετε τους καρδιακούς σας παλμούς σε δύο βασικά βήματα:
Ακουμπήστε δύο δάχτυλα στον καρπό του χεριού και πιέστε απαλά μέχρι να νιώσετε τον παλμό.
Μετρήστε τον αριθμό των παλμών που νιώθετε, διπλασιάζοντας τον αριθμό που έχετε αισθανθεί/μετρήσει μέσα σε 30 δευτερόλεπτα (αντιστοίχως πολλαπλασιάστε επί 4 τους παλμούς που μετρήσατε μέσα σε 15” για πιο γρήγορα)
Θα πρέπει να χρησιμοποιείτε τον δείκτη και τον μέσο δάκτυλο, ενώ κρατάτε το κάτω μέρος του καρπού σας προς τα πάνω.
Μπορείτε επίσης να βρείτε τον παλμό στο λαιμό, με την τοποθέτηση των ίδιων δύο δακτύλων με τον ίδιο τρόπο, πιέζοντας απαλά στο μαλακό αυλάκι εκατέρωθεν της τραχείας.
(iatropedia)



Μύθος το υγιές πάχος!

Μύθος το υγιές πάχος!

Η άποψη ορισμένων επιστημόνων

ότι είναι δυνατό οι παχύσαρκοι άνθρωποι να είναι μεταβολικά υγιείς, δεν είναι παρά μύθος, υποστηρίζει μια νέα μεγάλη βρετανική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη συμπέρανε ότι οι λεγόμενοι «παχείς αλλά υγιείς» στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο καρδιαγγειακό κίνδυνο, όπως έμφραγμα ή εγκεφαλικό, σε σχέση με το γενικό πληθυσμό.


   Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ρίσι Καλεγιατσέτι του Κολλεγίου Ιατρικών Επιστημών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μελέτη της Παχυσαρκίας στο Πόρτο της Πορτογαλίας, ανέλυσαν ιατρικά στοιχεία για περίπου 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους άνω των 18 ετών.


   Ως μεταβολικά υγιείς παχύσαρκοι θεωρούνται οι άνθρωποι με δείκτη μάζας σώματος πάνω από 30, οι οποίοι δεν έχουν τα χαρακτηριστικά που συνήθως συνοδεύουν το υπεβολικό βάρος (υψηλή χοληστερίνη και λιπίδια αίματος, αυξημένο σάκχαρο ή διαβήτη, υπέρταση κ.α.).


   Η νέα μελέτη (που ακόμη δεν έχει δημοσιευθεί σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό) διαπίστωσε ότι, σε σχέση με τα άτομα που έχουν φυσιολογικό βάρος και φυσιολογικό μεταβολισμό, οι «μεταβολικά υγιείς παχύσαρκοι» έχουν 50% αυξημένο κίνδυνο για στεφανιαία νόσο, 7% αυξημένο κίνδυνο για εγκεφαλοαγγειακή πάθηση, διπλάσιο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας και 11% μεγαλύτερο κίνδυνο για περιφερική αγγειακή νόσο.

         «Η μεταβολικά υγιής παχυσαρκία δεν είναι μια ακίνδυνη κατάσταση και ίσως είναι καλύτερο να μη χρησιμοποιείται αυτός ο όρος για να περιγράψει έναν παχύσαρκο, ανεξάρτητα από το πόσο υγιής είναι ο μεταβολισμός του» δήλωσε ο δρ Καλεγιατσέτι.


         'Αλλοι όμως επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι αν ένας παχύσαρκος άνθρωπος έχει τα κατάλληλα γονίδια, τότε είναι όντως δυνατό να είναι και υγιής. Ίσως δεν έχει ειπωθεί ακόμη η τελευταία λέξη πάνω στο ζήτημα, που μάλλον θα έχει και συνέχεια.




Υεμένη: Η χολέρα έχει στοιχίσει τη ζωή 180 ανθρώπων

Υεμένη: Η χολέρα έχει στοιχίσει τη ζωή 180 ανθρώπων

Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου (ΔΕΕΣ)

επιβεβαίωσε σήμερα 180 θανάτους από χολέρα από τις 27 Απριλίου, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας της χώρας, που ελέγχεται από τους σιίτες αντάρτες Χούτι, που υπογράμμιζε πως η ασθένεια έχει στοιχίσει την ζωή 115 ανθρώπων στην πρωτεύουσα Σαναά.
Ο διευθυντής παγκόσμιων επιχειρήσεων της ΔΕΕΣ, Ντόμινικ Στίλχαρτ δήλωσε στους δημοσιογράφους στο Άντεν ότι σε όλη την χώρα έχουν καταγραφεί 11.000 περισσότερα ύποπτα κρούσματα.
Την Κυριακή, οι αρχές κήρυξαν την Σαναά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εξαιτίας της επιδημίας χολέρας και ζήτησαν την αρωγή της διεθνούς κοινότητας για αποτροπή της καταστροφής.
Η Υεμένη επλήγη από επιδημία χολέρας ήδη πέρυσι, καθώς η υγειονομική κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία εξαιτίας του πολέμου που μαίνεται στη φτωχότερη χώρα της αραβικής χερσονήσου.



Οι νεότερες θεραπείες για τη νόσο Πάρκινσον

Οι νεότερες θεραπείες για τη νόσο Πάρκινσον

Ενημερωτική εκδήλωση στο Δημαρχείο Αμαρουσίου

Το Τμήμα Πάρκινσον και Κινητικών Διαταραχών σε συνεργασία με το Τμήμα Νευροεκφυλιστικών Παθήσεων Εγκεφάλου - Ιατρείο Μνήμης του ΥΓΕΙΑ, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την πρώτη περιγραφή της νόσου Πάρκινσον το 1817, διοργανώνει το Σάββατο 13 Μαΐου 2017 ενημερωτική εκδήλωση για το ευρύ κοινό με τίτλο “200 Χρόνια νόσος Πάρκινσον: Η θεραπεία σήμερα και στο μέλλον”.
 
Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δημαρχείου Αμαρουσίου (Βασ. Σοφίας 9 και Δημ. Μόσχα, Μαρούσι) στις 11.00 το πρωί. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Kατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, διακεκριμένοι επιστήμονες θα ενημερώσουν το κοινό για τις σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία της ολιστικής αντιμετώπισης των πολλαπλών προβλημάτων της νόσου, τόσο από ειδικούς νευρολόγους, όσο και από φυσιάτρους, φυσιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές και ψυχολόγους, δίνοντας πρακτικές συμβουλές για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Επιπλέον, θα υπάρξει ενημέρωση για το τί αναμένεται να αλλάξει στο άμεσο μέλλον, και θα συζητηθούν όλες οι νέες θεραπείες.
Όπως τονίζει η κα Μαρία Σταμέλου, Υπεύθυνη του Τμήματος Πάρκινσον & Κινητικών Διαταραχών του ΥΓΕΙΑ & επίκουρη καθηγήτρια Νευρολογίας Παν/μίου Marburg, Γερμανίας «Η νόσος του Πάρκινσον είναι η πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσος, μετά τη νόσο Alzheimer. Αφορά περίπου 1% του πληθυσμού άνω των 65 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε μικρότερες ηλικίες. Πρόκειται και μια νόσο που εμφανίζεται με προοδευτικά επιδεινούμενα κινητικά αλλά και μη κινητικά συμπτώματα.
Κινητικά, οι ασθενείς εμφανίζουν κατά κύριο λόγο βραδύτητα, δυσκολία στις κινήσεις και διαταραχές βάδισης, ενώ μπορεί να συνυπάρχει και τρόμος. Το σημαντικό είναι ότι 200 χρόνια μετά την πρώτη περιγραφή της νόσου, μπορούμε να πούμε ότι η νόσος Πάρκινσον αντιμετωπίζεται, αρκεί να υπάρχει εξατομικευμένη και σφαιρική θεραπεία των επιμέρους συμπτωμάτων του κάθε ασθενούς. Η έρευνα είναι αλματώδης και μέσα στα επόμενα χρόνια αναμένονται νέες θεραπείες που θα βελτιώσουν ακόμα περισσότερο την ποιότητα ζωής των ασθενών».
(iatropedia)


Αυξημένος ο κίνδυνος εμφράγματος τον πρώτο μήνα από τα κοινά αντιφλεγμονώδη αναλγητικά

Αυξημένος ο κίνδυνος εμφράγματος τον πρώτο μήνα από τα κοινά αντιφλεγμονώδη αναλγητικά

Οι άνθρωποι που κάνουν συχνή χρήση
των Μη Στεροειδών Αντιφλεγμονωδών Φαρμάκων (ΜΣΑΦ) για τη θεραπεία του πόνου και της φλεγμονής, αυξάνουν τον κίνδυνο εμφράγματος, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

 Ο κίνδυνος εκδήλωσης εμφράγματος μπορεί να εμφανισθεί από την πρώτη κιόλας εβδομάδα της χρήσης και είναι αυξημένος μέσα στον πρώτο μήνα λήψης αυτών των φαρμάκων, ιδίως σε υψηλές δόσεις.

 Προηγούμενες μελέτες είχαν βρει μια συσχέτιση μεταξύ ΜΣΑΦ και εμφράγματος και η νέα μελέτη το επιβεβαιώνει, δίνοντας επιπλέον ενδείξεις για το πότε αρχίζει ο κίνδυνος και πώς αυξάνει με τη δόση.

 Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επιδημιολόγο Μισέλ Μπαλί του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό "British Medical Journal", μελέτησαν στοιχεία για περίπου 447.000 ανθρώπους, από τους οποίους οι 61.500 είχαν πάθει έμφραγμα.
Η έρευνα προηγούμενων μελετών (μετα-ανάλυση) εστιάσθηκε σε συγκεκριμένα ευρέως συνταγογραφούμενα ΜΣΑΦ (ibuprofen, diclofenac, naproxen, celecoxib, rofecoxib).

 Διαπιστώθηκε ότι η χορήγηση οποιασδήποτε δόσης ΜΣΑΦ για μια εβδομάδα, για ένα μήνα ή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σχετίζεται με αυξημένο κατά 20% έως 50% κίνδυνο εμφράγματος. Ο κίνδυνος εμφράγματος λόγω της χρήσης ΜΣΑΦ υπολογίσθηκε κατά μέσο όρο σε περίπου 1% ετησίως.

 Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι ο κίνδυνος αυξάνεται όσο μεγαλύτερη είναι η δόση των ΜΣΑΦ. Μετά τον πρώτο μήνα, ο κίνδυνος δεν φαίνεται να αυξάνεται άλλο.

 Οι ερευνητές συμπέραναν ότι «οι γιατροί θα πρέπει να ζυγίζουν τους κινδύνους και τα οφέλη των ΜΣΑΦ, προτού ξεκινήσουν τη θεραπεία στους ασθενείς, ιδίως αν πρόκειται να χορηγήσουν μεγαλύτερες δόσεις».

  Παύλος Δρακόπουλος

Η μόλυνση του περιβάλλοντος αιτία της εμφάνισης καρκίνου

Η μόλυνση του περιβάλλοντος αιτία της εμφάνισης καρκίνου

Οι άνθρωποι που ζουν σε περιοχές
όπου εκτίθενται στη μεγαλύτερη συνολική ρύπανση της γης, του αέρα και των υδάτων, κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν καρκίνο, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. 
 Προηγούμενες μελέτες έχουν συσχετίσει τις επιμέρους μορφές ρύπανσης με κινδύνους για την υγεία (καρκίνο, καρδιοπάθεια κ.α.). Η νέα μελέτη δείχνει με ποιον τρόπο η συνδυασμένη έκθεση ενός ανθρώπου στα διάφορα είδη ρύπανσης τον καθιστά πιο ευάλωτο στον καρκίνο.
   Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επιδημιολόγο δρα Τιότσνα Τζαγκάι του Πανεπιστημίου του Ιλινόις στο Σικάγο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα καρκίνου "Cancer", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς, συσχέτισαν τα επίπεδα ρύπανσης με τα ποσοστά καρκίνου ανά περιοχή (κομητεία) στις ΗΠΑ.
Κατά μέσο όρο γίνεται η διάγνωση κάθε χρόνο 451 νέων περιστατικών καρκίνου ανά 100.000 άτομα. Οι περιοχές με την χειρότερη ποιότητα περιβάλλοντος και την μεγαλύτερη ρύπανση έχουν κατά μέσο όρο 39 περισσότερα ετήσια περιστατικά καρκίνου ανά 100.000 άτομα, σε σχέση με τις περιοχές που έχουν την μικρότερη ρύπανση. Η επίπτωση της συνολικής ρύπανσης είναι μεγαλύτερη στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες.
   Από τους επιμέρους καρκίνους, αυτοί του προστάτη και του μαστού είναι που σχετίζονται περισσότερο με την ρύπανση. Περίπου δέκα περισσότερες διαγνώσεις ανά 100.000 άτομα για κάθε ένα από αυτά τα δύο είδη καρκίνου καταγράφονται κάθε χρόνο στις περιοχές με την χειρότερη ποιότητα περιβάλλοντος.



Υπάρχει γονίδιο του εμφράγματος

Υπάρχει γονίδιο του εμφράγματος

Τα άτομα που φέρουν τη μετάλλαξη αντιμετωπίζουν 15% περισσότερες πιθανότητες να υποστούν καρδιακό επεισόδιο

Ένα γονίδιο το οποίο αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος ανακαλύφθηκε από γερμανούς ερευνητές. Επιστήμονες από το Γερμανικό Καρδιολογικό Κέντρο του Μονάχου εκτιμούν ότι τα άτομα που φέρουν το συγκεκριμένο γονίδιο αντιμετωπίζουν 15% περισσότερες πιθανότητες να υποστούν καρδιακό επεισόδιο σε σύγκριση με όσα δεν το φέρουν. Όπως μάλιστα λένε οι ερευνητές, ποσοστό μεγαλύτερο του 50% του πληθυσμού φέρει το «επίμαχο» γονίδιο.
Το 64% έφερε το επίμαχο γονίδιο
Προκειμένου να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους οι ειδικοί μελέτησαν 30.000 άτομα και είδαν ότι το 64% του δείγματος έφερε το γονίδιο, σύμφωνα με τη γερμανική ειδησεογραφική ιστοσελίδα The Local.
Ο καθηγητής Χέριμπερτ Σούνκερτ εξήγησε πως τα άτομα με τη συγκεκριμένη γενετική μετάλλαξη έχουν πιο «κολλώδη» αιμοπετάλια τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακού επεισοδίου. Και αυτό διότι τα αιμοπετάλια που… κολλούν ευκολότερα μεταξύ τους οδηγούν σε αύξηση της πηκτικότητας του αίματος και σε μεγαλύτερο κίνδυνο δημιουργίας θρόμβου.
Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματά τους που δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση «Nature» θα διευκολύνουν τους γιατρούς ώστε να βλέπουν ποιοι ασθενείς τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν καρδιακό επεισόδιο και να τους υποβάλλουν εγκαίρως στις κατάλληλες θεραπείες. Εργάζονται παράλληλα στην ανάπτυξη ενός τεστ που θα επιτρέπει στους ειδικούς να επιβεβαιώνουν αν κάποιος φέρει ή όχι τη μετάλλαξη.
Το «ιαπωνικό» γονίδιο της καρδιακής προσβολής
Σημειώνεται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες υποστηρίζουν ότι εντόπισαν κάποιο γονίδιο που αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος. Το 2004 ιάπωνες ερευνητές ανακάλυψαν μια μετάλλαξη σε ένα γονίδιο-«κλειδί» η οποία εμφανίζεται συχνότερα στα άτομα που έχουν υποστεί καρδιακό επεισόδιο σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.
Όπως είχαν αναφέρει οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Φυσικής και Χημικής Έρευνας στο Τόκιο επικεφαλής των οποίων ήταν ο δρ Τοσιχίρο Τανάκα, η μετάλλαξη που εντόπισαν αυξάνει τις φλεγμονές των αρτηριών που τροφοδοτούν την καρδιά με αίμα.
Τα αποτελέσματα προέκυψαν μετά από ανάλυση δειγμάτων DNA που ανήκαν σε περισσότερους από 2.600 ιάπωνες ασθενείς που είχαν υποστεί καρδιακό επεισόδιο. Οι ερευνητές συνέκριναν αυτά τα γενετικά δείγματα με 2.500 αντίστοιχα δείγματα DNA που είχαν ληφθεί από τον γενικό πληθυσμό.
Όπως φάνηκε, οι εμφραγματίες αντιμετώπιζαν σημαντικά αυξημένες πιθανότητες να φέρουν μια συγκεκριμένη μετάλλαξη στο γονίδιο που κωδικοποιεί για την παραγωγή της πρωτεΐνης γαλεκτίνης-2. Η συγκεκριμένη πρωτεΐνη προσδένεται σε ένα μόριο που «πυροδοτεί» φλεγμονές και το οποίο εκλύεται όταν μια στεφανιαία αρτηρία υφίσταται ρήξη.
(tovima)



Αποκάλυψη για τον καρκίνο που σοκάρει

Αποκάλυψη για τον καρκίνο που σοκάρει

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των «εσωτερικών συγκρούσεων»

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ
Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.
Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: ”Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια".
” Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.
Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.
Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου.
Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).
Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).
Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.
Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο …
 Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική.
Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία.
Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των «εσωτερικών συγκρούσεων»
Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.
Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει : τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη · εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.
Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού: κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού.
Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων.
Συμπέρασμα: χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό, τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού !
Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ..
Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.
Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;
Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα ·
– Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία ·
– Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική ·
– Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική ·
– Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.
Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: ”αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω “, και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε…
Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.
Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει. Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.
Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.
Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε;
Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.
Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.
Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε. Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν…
– να εκφράζουμε τις ανάγκες μας: πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.
Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.
– να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας: Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].
Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.
– να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους:
πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει …
Το να τολμάμε τη σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.
– να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.
Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.
– οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα: Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος. Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε.
Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.
– να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την Ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.
– να συγχωρούμε: τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.
Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.
Συμπεράσματα
Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα … Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.
Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.
Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη.
Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.
 (destora)


Βιολογία: Από τα περίπου 20.000 ανθρώπινα γονίδια, τα 6.500 «εκδηλώνονται» διαφορετικά στους άνδρες και στις γυναίκες

Βιολογία: Από τα περίπου 20.000 ανθρώπινα γονίδια, τα 6.500 «εκδηλώνονται» διαφορετικά στους άνδρες και στις γυναίκες

Περίπου 6.500 γονίδια του ανθρώπινου DNA
-από τα συνολικά 20.000 που συνήθως υπάρχουν στο σώμα- «εκφράζονται» διαφορετικά στους άνδρες και στις γυναίκες, όπως ανακοίνωσαν Ισραηλινοί επιστήμονες.

Είναι γνωστό ότι τα δύο φύλα διαφέρουν σε διάφορα πράγματα - ορατά και αόρατα. Η «προτίμηση» ορισμένων ασθενειών σε κάποιο φύλο και η διαφορετική αντίδραση μεταξύ ανδρών-γυναικών σε μερικά φάρμακα είναι ανάμεσα σε αυτές τις βιολογικές διαφορές.

Οι ερευνητές του Τμήματος Μοριακής Γενετικής του κορυφαίου Ινστιτούτου Επιστημών Weizmann του Ισραήλ, με επικεφαλής τον καθηγητή Σμούελ Πιετροκόφσκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "BMC Biology", βρήκαν ότι σχεδόν το ένα τρίτο των ανθρωπίνων γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες, «εκδηλώνονται» διαφορετικά στα δύο φύλα. Στην ουσία, όπως είπαν, άνδρες και γυναίκες ακολουθούν δύο ξεχωριστά αλλά αλληλεξαρτώμενα «μονοπάτια» εξέλιξης, οπότε μπορεί κανείς να μιλά για συν-εξέλιξη.

 Οι επιστήμονες μελέτησαν τον διαφορετικό τρόπο έκφρασης (τόσο της εκδήλωσης όσο και της απενεργοποίησης/σίγασης) των γονιδίων στα όργανα και στους ιστούς 550 ενηλίκων. Εντόπισαν έτσι περίπου 6.500 γονίδια, των οποίων η δραστηριότητα εμφανίζει «προτίμηση» προς το ένα ή το άλλο φύλο σε τουλάχιστον έναν ιστό του σώματος.

 Για παράδειγμα, κάποια γονίδια που σχετίζονται με τις τρίχες, εκφράζονται στο δέρμα των ανδρών αλλά όχι των γυναικών, ενώ άλλα γονίδια που εμπλέκονται στη δημιουργία των μυών, εκφράζονται πιο έντονα στους άνδρες από ό,τι στις γυναίκες. Αντίστροφα, γονίδια που αφορούν την αποθήκευση του λίπους, δραστηριοποιούνται εντονότερα στις γυναίκες.
Για άγνωστο λόγο, κάποια γονίδια εκφράζονται μόνο στην αριστερή κοιλία της καρδιάς των γυναικών αλλά όχι των ανδρών, ενώ μερικά γονίδια που ρυθμίζουν ένζυμα του ήπατος, είναι πιο ενεργά στις γυναίκες (πράγμα που ίσως εξηγεί τις διαφορετικές αντιδράσεις των δύο φύλων στα φάρμακα) Κάποια άλλα γονίδια δραστηριοποιούνται κυρίως στο γυναικείο εγκέφαλο αλλά όχι στον ανδρικό (κάτι που μπορεί π.χ. να εξηγεί γιατί οι άνδρες παθαίνουν Πάρκινσον συχνότερα από τις γυναίκες).

 Επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα γονίδια που είναι πιο «ανδρικά» ή πιο «γυναικεία», συσσωρεύουν περισσότερες μεταλλάξεις με το πέρασμα του χρόνου, από ό,τι τα υπόλοιπα που «δουλεύουν» εξίσου και στα δύο φύλα. Το γιατί συμβαίνει αυτό, παραμένει θέμα προς συζήτηση.

 «Το βασικό γονιδίωμα είναι σχεδόν το ίδιο σε όλους μας, αλλά χρησιμοποιείται διαφορετικά στο σώμα μεταξύ των ανθρώπων και οι διαφορές αυτές αφορούν και τα δύο φύλα», δήλωσαν οι ερευνητές. Τόνισαν την ανάγκη να διερευνηθούν περαιτέρω οι διαφορές μεταξύ ανδρών-γυναικών στα γονίδιά τους, επειδή αυτές έχουν επιπτώσεις στην εκδήλωση διαφόρων ασθενειών και στην ανταπόκριση των ασθενών στις θεραπείες.